Wie is er nu eigenlijk gek?

Twee weken geleden zag ik op tv een dokter die een normaal mens geworden was. Deze hoogleraar chirurg was uit de medische ivoren toren afgedaald om kanker te krijgen. Dat klinkt hard maar ook de collega ’s konden niet geloven dat de vriend in de wachtkamer als patiënt kwam en niet voor een vergadering. Een arts die zelf de ziekte krijgt die hij behandelt, dat klopt niet met het imago van een genezer. Ook voor de dokter zelf was het even wennen. Aanvankelijk volgde de dokter-patiënt keurig het medisch model met alle chemokuren die daarbij horen. Maar met tergende statistische zekerheid koerste hij op zijn dood af. Er werd een scan gemaakt en zijn hele lijf bleek vol te zitten met kankeruitzaaiingen. Toen knapte er iets bij de patiënt. Wat niemand en hijzelf allerminst ooit verwacht had, gebeurde; hij ging het pad van de alternatieve geneeskunde op. Hij communiceerde met zijn eigen kanker, hij mediteerde, hij schilderde mystieke afbeeldingen, kortom hij deed alles wat de heilige wetenschap verboden had. Zijn collega vrienden lieten hem begaan, tenslotte voldoe je aan de laatste wens van een stervende.

Geruime tijd later is het bange uur der waarheid aangebroken, de tweede scan. W e kijken mee door het oog van de tv-camera en zien de patiënt door het apparaat schuiven. Vervolgens verzamelen de behandelende artsen zich rond de gewaardeerde collega om hem in dit moeilijk uur bij te staan. Maar hoe men ook speurt, van de kanker is niets meer te zien. De behandelende dokters zij n blij, blij dat de laatste chemokuur zo goed heeft aangeslagen, de patiënt-dokter denkt er het zijne van en besluit in ieder geval door te gaan met zijn alternatieve benadering.

Op het eind van de uitzending vraagt Ria Bremer aan de professor: " Als je nu vijf collega’ s zou tegenkomen in het ziekenhuis. Hoe zouden die reageren?". "Die vinden allemaal dat ik gek geworden ben" is het stellige antwoord.

Hoe gek is deze mens nu eigenlijk en is hij gek als patiënt of is hij gek als dokter? De gevestigde medische wetenschap eist dat je volgens natuurwetenschappelijke inzichten moet begrijpen hoe de therapie werkt, Het gebruik van een ‘bewezen’ geneesmiddel is echter geen garantie dat je beter wordt.

Wat moet je als patiënt wanneer de wetenschap geen oplossing meer heeft voor jou? Er zijn veel behandelingen waarover de wetenschap nog geen oordeel kan vellen omdat de werking niet begrepen is. Miljoenen mensen hebben baat bij dergelijke behandelingen. Door het grote aantal krijgen we steeds beter in de gaten hoe we ermee om moeten gaan.

De weerstand van een wetenschapper tegen dingen die hij niet begrijpt is logisch. Maar de behandelende arts is niet alleen wetenschapper, hij is ook behandelaar. Geleidelijk zijn er meer artsen die erkennen dat natuurwetenschappelijke geneeskunde niet alles is.

De gemakkelijkste weg voor de tegenstanders van de alternatieve geneeskunde is deze artsen gek te verklaren. Dan hoef je ze dus niet meer serieus te nemen. Gevaarlijker wordt het wanneer je patiënten gek verklaart. Hou er rekening mee dat je zelf ook patiënt kan worden en dan biedt de ivoren toren geen bescherming meer.

 

Ga naar

columns

nieuws