Wat heb ik nou dokter?

De meest gestelde vraag in de spreekkamer van iedere arts is "wat heb ik nou dokter?". Het antwoord op deze simpele vraag is nogal eens onbevredigend. Best mogelijk dat de patiënt van vijf verschillende dokters vijf verschillende antwoorden krijgt. Dat betekent dat ze het eigenlijk niet weten. Voor heel wat klachten heeft de geneeskunde geen naam en geen oplossing. Voor sommige klachten hebben wij wel een naam, maar dan door onderlinge afspraken. We hebben het probleem al vaak gezien, maar zoeken nog naar de verklaring. Het helpt wanneer het beestje een naam heeft en het gaat syndroom heten, zoals hyperventilatiesyndroom. Maar mooie namen maken nog geen genezing. We hebben duizenden diagnosen en slechts voor een deel daarvan is de behandeling zeer succesvol, bijvoorbeeld voor de blindedarmontsteking. Dat geldt vooral voor ziekten waarbij één orgaan aangedaan is.

Hoe komt het nu dat per jaar anderhalf miljoen mensen een homeopathisch arts bezoeken met klachten die gemiddeld al drie jaar bestaan? De diagnose heeft hier kennelijk nog niet tot een bevredigende oplossing geleid. Bij ons blijkt dat het hele systeem ziek is waardoor de klachten vager zijn, maar daarom zeker niet minder hinderlijk. Waarom komt de patiënt dan naar ons toe? Meestal op aanraden van vrienden of kennissen na zo lang tobben. En wat verwacht men dan van ons? Jawel hoor, een diagnose! De patiënt wil toch graag horen welk orgaan ziek is. Organen zijn net zoiets als machines; repareren en klaar! Er zijn alternatieve genezers die hieraan toegeven en uitspraken doen als "je hebt het aan je lever". Maar dat is klinkklare onzin en meer om een lastige uitleg te besparen. Homeopathie berust niet op een studie van organen, maar op observatie van de mens als geheel systeem. Het gaat hierbij niet om de organen apart, maar om hun onderlinge samenwerking. De mens is meer dan een optelsom van organen. Een homeopathisch geneesmiddel moet bij een type mens passen, dat weten we door de waarnemingen van duizenden artsen gedurende twee eeuwen. In de reguliere geneeskunde is het medicijn bijvoorbeeld gericht op het hart maar slecht voor de longen en omgekeerd. Homeopathie moet juist de balans tussen alle organen herstellen en is daarom een prima aanvulling op de orgaangerichte benadering van de reguliere geneeskunde.

U moet van een homeopathisch arts niet hetzelfde verwachten als van een huisarts of internist. Hij is niet slimmer, hij doet iets anders. De diagnose is belangrijk wanneer één orgaan het dreigt te begeven zoals bij een hartinfarct, longontsteking, of honderden andere ziekten. Het betekent dan een kwestie van leven of dood. Maar er zijn honderden andere klachten waar de diagnose geen zicht op een genezing geeft. Het is een groot onrecht om patiënten zonder diagnose zeurpieten te noemen. Wacht maar tot het uzelf overkomt!

 

Ga naar

columns

nieuws